Sztandar szkoły

Anna Surosz
Historia sztandaru naszej szkoły związana jest z pierwszym po wojnie Zjazdem Absolwentów, który odbył się w 1961 r., czyli w 40-stą rocznicę powstania naszej placówki. W czasie tych uroczystości jubileuszowych szkoła otrzymała sztandar,na którym widnieje napis: Państwowe Technikum Rolnicze im. W.S. Reymonta w Dobryszycach, rok ufundowania-1961 i hasło: " Miłej ojczyźnie służ".
5
 
4
 
Od tego czasu szkoła poszerzyła swą ofertę edukacyjną, zmieniła nazwę na Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego, a organem prowadzącym naszą placówkę jest od 01.09.2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przyszedł więc czas na zmianę sztandaru. Okazją do tego był IX Zjazd Absolwentów, który  odbył  się 24.09.2011r. Nowy sztandar, ufundowany przez absolwentów, poświęcony został w czasie mszy św., którą rozpoczęto uroczystości 90-lecia powstania Szkoły Rolniczej w Dobryszycach.
 
 
2
 
3

Historia szkoły

Anna Surosz

Rys historyczny

baza1

Szkoła Rolnicza w Dobryszycach powstała w 1921r, w centrum byłego majątku ziemskiego Dobryszyce. Placówka objęła teren o powierzchni 50 ha wraz z budynkami folwarczymi, które nie były przystosowane do potrzeb szkoły. Pierwszy dyrektor inż. Włodzimierz Kuphal przystosował klasę i internat dla 30 osób. W pierwszym roku nauki, który rozpoczął się 15.01.1921r, zgłosiło sie 3 uczniów, ale już w 1922 roku było ich 22. W tym czasie w szkole nauczało 4 pedagogów. Do szkoły przyjmowano młodzież męską w wieku od 16 do 35 lat z przygotowaniem odpowiadającym co najmniej 4 - 7 oddziałom szkoły podstawowej. Istotne zmiany w funkcjonowaniu placówki nastąpiły gdy dyrektorem szkoły został Kazimierz Turkowski.

         

W 1925r. położono kamień więgielny pod budowę nowego gmachu szkolnego, który został uczkończony w ciągu 3 lat. Szkoła otrzymała wówczas imię Władysława Stanisłwa Reymonta, pisarza, który się urodził w Kobielach Wielkich. Zreorganizowano również gospodarstwo rolne. Działająca wtedy szkoła była jednoroczna i jednoklasowa z obowiązkowym internatem. Dawała możliwość zdobycia solidnej wiedzy teorytycznej oraz umiejetnośći praktycznych z zakresu produkcji roślinej, ogrodnictwa i hodowli zwierząt.

W latach wojny i okupacji szkołę wraz z gospodarstwem przejęli Niemcy. Początkowo, chociaż krótko była tutaj żeńska szkoła rolnicza dla dziewcząt niemieckich, później została przejęta przez żandarmerię, a w końcu szpital wojskowy. zniszczeniu uległ przedwojenny księgozbiór biblioteki szkolnej, zgineła cała dokumentacja szkolna, a także pomoce naukowe i sprzęt. Zaraz po wyzwoleniu w lutym 1945 roku rozpoczęto reaktywowanie Rocznej Szkoły Rolniczej Męskiej w Dobryszycach, która wznowiła naukę w maju 1945r z grupą 14 uczniów. Do szkoły mogła uczęszczać młodzież męska poniżej 17 lat.

W roku szkolnym 1946-1947 szkołę przekształcono w Gimnazjum Rolnicze, a w roku w 1948-1949 w Liceum Rolnicze I stopnia z dwuletnim okresem nauczania. Od roku 1951-1952, po przedużeniu okresu nauki do 4 lat, szkoła przeszła na typ szkoły średniej. Było to Liceum Rolnicze II stopnia, które wydało pierwsze świadectwa dojrzałośći 12 absolwentom. W latach 1953-1956 czynne było w Dobryszycach 4-letnie Technikum Hodowlane kierowane przez dyrektora Jerzego Frankiewicza, a potem Stanisława Banię. Od 1957r ustabilizowało się 5 letnie Technikum Rolinicze, a obok niego powstawały kolejne nastepująće typy szkół:

  • od 1967r. - 3 - letnie Zaoczne Technikum Rolnicze
  • od 1972r. - 2 - letnia Zasadnicza Szkoła Rolnicza
  • od 1974r. - 3 - letnie Technikum Rolnicze
  • od 1977r. - przejęto Zasadniczą Szkołę Rolniczą w Strzałkowie, tworząc Zespół Szkół Rolniczych

Od 01.09.1967r. do lutego 1983r. przy technikum stacjonarnym działał Wydział Kształcenia Korespondencyjnego o 3-letnim okresie nauczania dla absolwentów liceów ogólnokształcących. 

Zespół Szkół Rolniczych im. Wł. St. Reymonta powstał na mocy decyzji Kuratora Oświaty i Wychowania z dn. 25.08.1977r. w sprawie utworzenia zbiorczego zakładu szkolnego.
Działalność dydaktyczna szkoły jest możliwa dzięki istnieniu odpowiedniej bazy materialnej, na którą składają się: 2 budynki szkolne, internat i gospodarstwo rolne.

Znaczny rozwój obiektu szkoły nastąpił w latach 1965-1968 kiedy wybudowano budynek internatu dla 192 wychowanków, 6-rodzinny budynek mieszkalny, salę gimnastyczną, a w gospodarstwie budynek chlewni.


Zespół Szkół Rolniczych posiada przyzwoitą bazę sportową w postaci: sali gimnastycznej z łącznikiem i zapleczem, stadionu wraz z podstawowymi urządzeniami, kortu tenisowego i siłowni. Wolną przestrzeń między szkołą a internatem wypełnia piękny plac zieleni urządzony w latach 60-tych, pielęgnowany i udoskonalany przez młodzież do chwili obecnej.


W 1988r. do użytku został oddany nowy 18-rodzinny budynek mieszkalny dla pracowników szkoły. Natomiast 01.09.1992r. oddano do użytku nowy budynek szkolny. Te dwie inwestycje rozwiązały wszelkie problemy lokalowe szkoły. Dobra sytuacja szkoły stwarza uczniom i pracownikom szkoły optymalne warunki do pracy i nauki.

Od 1 września 2009 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zmienił poprzednią nazwę "Zespół Szkół Rolniczych" na "Zespół Szkól Centrum Kształcenia Rolniczego".

Stypendium PRM

Anna Surosz

Stypendia Prezesa Rady Ministrów dla najzdolniejszych uczniów!

Wojewoda łódzki Zbigniew Rau i kurator oświaty Grzegorz Wierzchowski wręczyli w piątek 17 listopada 2017 r. dyplomy stypendystom Prezesa Rady Ministrów. Miło nam zakomunikować, że wśród stypendystów był nasz uczeń Mikołaj Grabarczyk z klasy II Technikum w zawodzie technik weterynarii, który uzyskał najlepszą średnią ocen w roku 2016/2017 i wzorową ocenę z zachowania.

 


Stypendia Prezesa Rady Ministrów mogą otrzymać uczniowie szkół, w których nauka kończy się egzaminem maturalnym, jeśli spełniają przynajmniej jeden z poniższych warunków:
1.otrzymali promocję z wyróżnieniem (średnia ocen z zajęć obowiązkowych nie niższa niż 4,75 oraz bardzo dobra ocena z zachowania) oraz najwyższą w danej szkole średnią ocen.
2.wykazują szczególne uzdolnienia w co najmniej jednej dziedzinie wiedzy, uzyskując w niej najwyższe wyniki, a w pozostałych dziedzinach wiedzy – wyniki co najmniej dobre.

Stypendium otrzymuje jeden uczeń danej szkoły od września do czerwca w danym roku szkolnym. Kandydatów typuje samorząd uczniowski, a zatwierdza rada pedagogiczna szkoły.

 GRATULUJEMY!!!
2016/2017 Mikołaj Grabarczyk
2015/2016 Dominka Misiak
2014/2015 Piotr Górnik
2013/2014 Magda Szczepocka
2012/2013 Magda Szczepocka
2011/2012 Monika Wroniszewska
2010/2011 Monika Wroniszewska
2009/2010 Agnieszka Teliga
2008/2009 Agnieszka Teliga
2007/2008 Agnieszka Teliga
2005/2006 Bartosz Gaik
2004/2005

Anita Kozera

Bartosz Gaik

2003/2004

Ewa Kieras

Bartosz Gaik

2002/2003

Krystyna Kieras

Bożena Moneta

2001/2002

Olga Rzeszot

Karolina Otłowska

2000/2001

Kamila Kolasińska

Damian Ozga

1999/2000

Anna Kozłowska

Marzena Poteralska

1998/1999

Magdalena Parowicz

Anita Guszkiewicz

Patron

Super User

Patron

 

reymont

WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT (właściwie W.S. Rejment - nazwisko na Reymont zmienił ok. 1888r.) urodził się 7 maja 1867r. we wsi Kobiele Wielkie koło Radomska. W jego licznej rodzinie tradycje szlacheckie przeplatały się z chłopskimi. Ojcem pisarza był wiejski organista, a matką zubożała szlachcianka. W 1868r. Rejmentowie przenieśli się do Tuszyna pod Łodzią. To miasteczko dzieciństwa i wczesnej młodości mocno zapisało się w pamięci Władysława: stało się ono modelem do powieściowego Tymowa z "Chłopów".

Oddziaływanie środowiska rodzinnego przyczyniło się do rozwoju zdolności późniejszego pisarza - jego matka nie tylko umiała opowiadać stare baśnie, ale sama również układała historie, których słuchaczem był mały Staś. Ojciec zaś wiele czasu poświęcał na czytanie książek. Mimo to w szkole chłopiec nie wyróżniał się szczególnymi zdolnościami. zdolnościami 1880r. rozpoczął on naukę w zawodzie krawca. Bardziej niż krawiectwo jednak zainteresowało go aktorstwo. Mając ok 18 lat zbiegł z domu i przystał do wędrownej trupy aktorskiej. Nieusatysakcjonowany graniem wyłącznie epizodycznych roli w 1887r. wrócił do rodziców i dzięki staraniom ojca otrzymał posadę robotnika na Kolei Warszawsko - Wiedeńskiej. Szybko jednak znudziła go monotonia nowego życia, postanowił więc po raz drugi spróbować szczęścia na scenie, co skończyło się nowym rozczarowaniem i powrotem na Kolej.

Ok 1890r. w życiu Reymonta pojawił się nieoczekiwany epizod. Pewien człowiek odkrył w nim zdolności medialne i nakłonił do wędrówki po świecie jako medium występujące podczas seansów spirytystycznych. Wkrótce jednaj okazało się, że młody Władysław nie miał wybitnych uzdolnień medialnych i po raz trzeci musiał powrócić na Kolej. W tym czasie podjął się pierwszych prób pisarstwa. Swe utwory przesyłał znakomitemu krytykowi Ignacemu Matuszewskiemu, który ocenił je przychylnie i ułatwił przyszłemu autorowi "Ziemi obiecanej" nawiązanie kontaktu z redakcją "Głosu", gdzie w późniejszym czasie początkujący pisarz zamieszczał swe korespondencje. W roku 1893 Reymont ostatecznie porzucił pracę na kolei i wyruszył do Warszawy. Początkowo żył w strojnej biedzie. Nawet książkowy debiut "Pielgrzymka do Jasnej Góry" (1895) nie przyniósł zdecydowanej poprawy sytuacji finansowej. Książka jednak została pozytywnie przyjęta przez krytykę. W ślad za nią poszły następne: w roku 1896 ukazała się "Komediantka", a w 1897 "Fermenty", w której wykorzystał Reymont swoje doświadczenia z okresu aktorskiego. W 1897r. ukazał się również tom opowiadań "Spotkanie", w którym autor z naturalistyczną dokładnością przedstawił ponury obraz świata nizin społecznych. Bogaty dla twórczości pisarza okazał się rok 1899 - przyniósł on jeszcze jeden utwór o tematyce aktorskiej, 'żałosną idyllę' "Lili", najwybitniejsze przed "Chłopami" osiągnięcie autora w dziedzinie autora w dziedzinie tematyki wsi. W tym samym roku pojawiła się także pierwsza wielka, o epickim zakroju powieść "Ziemia obiecana", książka opisująca świat bankierów i fabrykantów łódzkich, gdzie nie zdolności, praca i energia, ale bezwzględność w dążeniu do celu, z podeptaniem szczęścia własnego i cudzego, prowadzi do zdobycia majątku. Powieść ta od samego początku wzbudzała duże zainteresowanie kół literackich. W 1902r. po poślubieniu Aurelii Szabłowskiej, Reymont wyruszył w podróż po Europie Zachodniej (m in. Berlin, Bruksela, Paryż, Londyn). Jednocześnie podjął prace nad "Chłopami", która zajęła mu kilka lat (1902-1908). Celem pisarza było ukazanie wszechstronnego obrazu wsi pouwłaszczeniowej, ujętego w ramy czterech pór roku. Równolegle z eposem o Lipcach powstawały nowele, ogłoszone później w cyklach: "Z pamiętnika" (1903), "Na krawędzi" (1907) , "Burza" (1908). "Chłopi" ostatecznie ustaliły pozycje pisarską Reymonta. Rozgłos, jaki dzięki temu uzyskał, zachęcił go do dalszej pracy nad rzeczami o większym, epickim zakroju. W latach 1914-1919 pojawiła się trylogia "Rok l794" (Ostatni Sejm Rzeczypospolitej, Nil desperandum, Insurekcja). Jej autor żywił nadzieję, że teraz dopiero wydał największe dzieło swego życia, powieść ta jednak okazała się artystyczną porażka.

W latach l wojny światowej Reymont, żywo interesujący się sprawami publicznymi, był członkiem patriotycznych komitetów społeczno-obywatelskich. W 1917 otrzymał nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności za "Chłopów" i został prezesem Komitetu Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów. To, co tworzył po wydaniu "Insurekcji", wliczyć trzeba między niedokonania pisarza. Zdecydował o tym nie zmierzch talentu, ale odejście ku filozoficznej alegorii, a więc ku dziedzinie pisarstwa wymagającego innego typu uzdolnień twórczych niż te, jakie miał urodzony realista, mistrz obserwacji i odtwarzania życiowego konkretu. Reymont żywo interesował się filmem i jego możliwościami. Był jednym z współtwórców pierwszej polskiej spółdzielni kinematograficznej. W 1920r. kupił majątek Kpłaczkowo w pobliżu Wrześni, gdzie osiadł na stałe. W 1924r. spotkało go zaszczytne wyróżnienie: otrzymał literacka Nagrodę Nobla (pokonał tym samym takich pisarzy jak Tomasz Mann, czy Stefan Żeromski). 15 sierpnia 1925r. Wincenty Witos zorganizował w Wierzchosławicach uroczystość będącą wyrazem hołdu polskiej wsi dla jej największego epika. Było to ostatnie wystąpienie publiczne pisarza.

Pokonany przez długotrwałą chorobę zmarł 5 września 1925r. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.